Καληνύχτα νεράιδα

Το φεγγάρι σιγά σιγά έβγαινε πίσω απ’το βουνό απλώνοντας το λευκοπλάτινο χρώμα του στην παλέτα τ’ουρανού,
πριν ακόμα το ηλιοβασίλεμα αποτραβηχτεί από τον ορίζοντα…
Για άλλη μια βραδιά η γλυκιά νύχτα έδινε υποσχέσεις για κάτι μαγικό…
τα φυλλώματα των δέντρων κινούνται στην βραδινή αύρα και μια καλοκαιρινή πνοή προμηνύει ένα πανέμορφο βράδυ…
τα λουλούδια κλείνουν τα πέταλά τους για να κοιμηθούν και να κρατήσουν το άρωμά τους για την επόμενη μέρα …
τα νυχτολούλουδα άπλωσαν παντού στην φύση το άρωμά τους σε όλη την πεδιάδα σ’όλο το υπέροχο τοπίο…
και τότε όπως κάθε βράδυ μια φιγούρα εμφανίστηκε με τις αέρινες χορευτικές κινήσεις της ντυμένη στο φως του φεγγαριού
και με τα ξανθοκάστανα μαλλιά της να ανεμίζουν στις κυκλικές της κινήσεις της…

Έφτασε και κάθισε απαλά στο μικρό βραχάκι που συνήθιζε να κάθετε
και τα κλαριά γύρω της κουνιόνταν ρυθμικά στην σιωπηλή μουσική της στη μουσική του ρυθμού του κορμιού της…
αυτή χάιδευε απαλά τα κοιμισμένα μικρά λουλουδάκια γύρω της,
τους χάριζε ένα απαλό χάδι για καληνύχτα και αυτά λυγίζανε καθώς αποδεχόντουσαν το μήνυμα της…
και έτσι πέρναγαν τα λεπτά περιμένοντας…

Στα καθρεφτένια νερά της κοντινής λιμνούλας ένας ολόλευκος κύκνος κολυμπούσε στο νερό και την ηρεμία του,
το φεγγάρι αντανακλούσε το ασημένιο φως του στην ήρεμη επιφάνεια του νερού…
τότε είδε την μορφή της μελαγχολική και λυπημένη, είδε την μορφή της στο φως του φεγγαριού…
άφησε περίεργος το απολαυστικό του πλατσούρισμα στην αγαπημένη του λιμνούλα και την πλησίασε ήσυχα
χωρίς να της διακόψει τον αέρινο αναστεναγμό της που ακουγόταν σαν την πιο υπέροχη μελωδία αυτό το Αυγουστιάτικο καλοκαιρινό βράδυ.

-Γιατί είσαι μελαγχολική και λυπημένη πανέμορφη νεράϊδα μου,
της είπε πλησιάζοντας την.

Η νεράιδα ξαφνιασμένη έστρεψε το βλέμμα της προς το μέρος του
Ποια να ήταν αυτή η φωνή που ενόχλησε τους στοχασμούς και τις σκέψεις της;
Ποιος είναι κοντά της;
Κοίταξε λίγα μέτρα πίσω της και είδε στα υπέροχα μάτια του εκείνον… Εκείνον που ήταν πάντα στο μυαλό της …!

-Ήρθες; επιτέλους ήρθες; κατάφερε και ψιθύρισε η νεράιδα
-Νεράιδα μου γιατί είσαι λυπημένη;
επέμεινε ο κατάλευκος κύκνος
-Ήρθες αγαπημένε μου, ήρθες πάλι κοντά μου, ήρθες στο δάσος μας… πόσο πολύ σε περίμενα!!! Γιατί άργησες τόσο απόψε;

Ο κύκνος κάθισε δίπλα της χωρίς να μιλήσει…
Άνοιξε τις τεράστιες κατάλευκες φτερούγες του και την πήρε στην απαλή αγκαλιά του.
Σαν κάποιος άγγελος φαινότανε κάτω από το φως του φεγγαριού
σαν φύλακας άγγελος της νεράιδας που ήρθε να την προφυλάξει από την λύπη και τις σκέψεις και να φυλάξει τρυφερά τα μυστικά της…
Η νεράιδα με το κατάλευκο μεταξένιο φόρεμα που έκανε ανταύγειες πάνω του το φως του φεγγαριού έγειρε στην απαλή αγκαλιά του κύκνου και ονειρεύτηκε …

ονειρεύτηκε εκείνον…
αφέθηκε στο όνειρο της
παραδομένη στην ουράνια αγάπη της γι' αυτόν…