Ο άνθρωπος που δεν ήθελε τίποτε

Πριν από πολλά χρόνια ζούσαν σε μια μακρινή χώρα δυο άνθρωποι που είχαν περάσει πολλά στη ζωή τους. Ήταν τόσο μεγάλη η ατυχία τους, που αποφάσισαν να αναζητήσουν αλλού καλύτερη τύχη.
Ξεκίνησαν λοιπόν και στο δρόμο συνάντησαν κάποιον που μπήκε στη συντροφιά τους και ταξίδεψε μαζί τους. Ήταν πολύ καλός άνθρωπος και φαινόταν ευτυχισμένος από τη ζωή.
-Πέστε μου φίλοι μου, πού πάτε, ποιος ο σκοπός του ταξιδιού σας?
-Υποφέραμε πολύ κι αποφασίσαμε να πάμε στην πόλη του Σουλτάνου με την ελπίδα να μας δεχτεί και να μας βοηθήσει να σταθούμε στα πόδια μας. Εσύ?
-Κι εγώ δεν έχω κάτι σε αυτόν τον κόσμο, αλλά δε θα ζητήσω βοήθεια από το Σουλτάνο. Σίγουρα τον πολιορκούν πολλοί και θα αναζητήσω από αλλού βοήθεια.
Το βράδυ έμειναν στα ερείπια ενός σπιτιού εκεί στην έρημο κι ο Σουλτάνος που έκανε βόλτα για να σκεφτεί στο φως του φεγγαριού άκουσε τις ομιλίες και πλησίασε. Είδε τους άντρες και ακούγοντας το λόγο του ταξιδιού ρώτησε:
-Ποιες είναι οι επιθυμίες σας δηλαδή?
-Αν είχα 10.000 χρυσά θα μπορούσα να σηκώσω ξανά κεφάλι και να γυρίσω στην πατρίδα μου, είπε ο ένας.
-Πέθανε η όμορφη γυναίκα μου που μου γέμιζε τη ζωή. Αν ο σουλτάνος μου δώσει μια από τις γυναίκες του χαρεμιού του, θα φωτιστεί πάλι η ζωή μου, είπε ο δεύτερος.
Ο τρίτος δεν απάντησε.
-Εσύ δεν έχεις καμία επιθυμία?
-Έχω εμπιστοσύνη στο Θεό. Δε θέλω ούτε χρυσάφι ούτε γυναίκα. Στρέφω το πρόσωπο μου στο έλεος Του κι αφήνω τον εαυτό μου στα χέρια του. Ο Θεός ξέρει όλες μας τις επιθυμίες καθώς και τι αξίζουμε. Θα μου δώσει ό,τι πρέπει να μου δώσει χωρίς να του το πω εγώ. Αν θες να με βοηθήσεις πάντως κι έχεις την εύνοια Του, παρακάλεσε Τον να μη με αφήσει να κάνω σκέψεις ή πράξεις αντίθετες με το θέλημά Του.

Ο Σουλτάνος δεν είπε τίποτα και την άλλη μέρα διέταξε να φέρουν απέναντί του εκείνους τους άντρες. Οι δύο ζήτησαν ακριβώς αυτά που είχαν ζητήσει και το προηγούμενο βράδυ. Ο τρίτος αφού τον ευχαρίστησε για τη γενναιοδωρία του απάντησε:
-Ω καλέ μου άρχοντα, όσοι βρήκαν την ευτυχία κοντά στο Θεό είναι τόσο ευτυχισμένοι που δε θα ήθελαν να πάρουν κάτι από κανέναν. Εγώ αφήνω τις ελπίδες μου σ’ Αυτόν, Αυτός θα κρίνει τι είναι σωστό και καλό για μένα.
Ο Σουλτάνος προσπάθησε να τον πείσει να δεχτεί κάτι, αλλά μάταια. Αφού λοιπόν, έδωσε μια γυναίκα από το χαρέμι στον ένα και 10.000 χρυσά στον άλλο, πρόσταξε τους τρεις ανθρώπους να γυρίσουν στην πατρίδα τους.
Μετά από λίγα χιλιόμετρα ο άντρας που κρατούσε το χρυσάφι, κουράστηκε και ζήτησε από το φίλο του που πήγαινε με άδεια χέρια να το κουβαλήσει λίγο για να ξεκουραστεί.
Εν τω μεταξύ ο Σουλτάνος στράφηκε στους γύρω του και είπε:
-Αυτός ο ακατάδεχτος με ντρόπιασε πολύ. Αν και τον παρακάλεσα να δεχτεί κάτι με έκανε να νιώθω σαν κανένας φτωχός!
Κι έδωσε διαταγή από το θυμό του σε έναν από τους στρατιώτες του να προφτάσει τους τρεις και να σκοτώσει αυτόν που δεν κρατούσε τίποτα…
Ο στρατιώτης τους πρόλαβε και χωρίς να πει κουβέντα έκοψε το κεφάλι του ανθρώπου που είχε ζητήσει το χρυσάφι και το πήγε στο Σουλτάνο.
-Ανόητε έκανες λάθος, φώναξε ο Σουλτάνος κι έστειλε άλλο στρατιώτη να κάνει το ίδιο. Στο μεταξύ ο άνθρωπος που είχε ζητήσει τη γυναίκα, κουράστηκε και την εμπιστεύτηκε για λίγο στον ακατάδεχτο φίλο του κι έμεινε λίγο πίσω να ξεκουραστεί. Φτάνοντας ο στρατιώτης είδε να πηγαίνει μπροστά ο ακατάδεχτος κρατώντας τη γυναίκα και το χρυσάφι και πίσω αυτός που είχε ζητήσει τη γυναίκα με άδεια χέρια. Χωρίς να πει τίποτα κατέβασε το σπαθί κι έκοψε κι εκείνου το κεφάλι… κι ο Σουλτάνος αναφώνησε
-πάλι λάθος έγινε…
Θύμωσε πολύ αλλά μόλις ηρέμησε λίγο είδε ότι η χάρη του Θεού πραγματικά προστάτεψε τον ακατάδεχτο. Έστειλε λοιπόν και τρίτο στρατιώτη με εντολή να τον φέρει μπροστά του. Και πράγματι:
-πού είναι οι φίλοι σου?
-πολλά τα έτη σου Σουλτάνε μου. Εκείνος που τους χάρισε τη γυναίκα και το χρυσάφι τους πήρε σε αντάλλαγμα τα κεφάλια. Αυτά παθαίνει όποιος αποστρέφει το πρόσωπό του από το πρόσωπο του Θεού. Δε βρίσκει πουθενά την ευτυχία.
Ο Σουλτάνος θαύμασε… Έστειλε αποζημίωση στις οικογένειες των χαμένων και κράτησε για πάντα δίπλα του τον ακατάδεχτο σπαταλώντας τα πλούτη του στους φτωχούς και προσευχόμενος στο Θεό να τον συγχωρέσει…

ΠΕΡΣΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ